Τρία ζητήματα για το φάρμακο, όταν μιλάμε με τους καθηγητές…(Ομιλία του Τομεάρχη Υγείας της ΝΔ Βασίλη Οικονόμου στη συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη χάραξη μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής για το φάρμακο.)

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Πραγματικά είναι πολύ ενδιαφέρον να έχουμε τη συνομιλία με την Ακαδημαϊκή Κοινότητα και με τους εκπροσώπους τους γιατί η τεχνογνωσία και η εμπειρία τους, νομίζω ότι μπορεί να βοηθήσει, καταρχάς, το έργο της Επιτροπής μας και του Κοινοβουλίου.

Το, αν η κάθε κυβέρνηση, η εκτελεστική εξουσία αξιοποιεί την επιστημονική αυτή συσσώρευση και της δίνει την αξία της, αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, αλλά μπορούμε διαχρονικά να κρίνουμε.

Εγώ δεν νομίζω ότι είναι επί της ουσίας η αξιοποίηση, απλά βάζουμε ένα – δύο πανεπιστημιακούς κάθε φορά για άλλοθι και εκεί τερματίζει η συζήτηση και ο διάλογος.

Γι′ αυτό, λοιπόν, χαίρομαι που χωρίς να υπάρχει λόγος εξάρτησης ή μία άλλου τύπου σχέση γίνεται αυτή η ανοιχτή συζήτηση μέσα στη Βουλή με τους εκπροσώπους της Ακαδημαϊκής Κοινότητας, έτσι ώστε στο σύνολό του ο πολιτικός κόσμος να έχει μια εικόνα τι λένε οι εκλεκτοί και οι επίλεκτοι επιστήμονες, οι οποίοι ασχολούνται με τα θέματα που διαπραγματευόμαστε.

Το φάρμακο, πραγματικά, δεν μπορείς να το δεις ξεχωριστά στην πολιτική υγείας, άσχετα, αν εμείς έχουμε την Επιτροπή εδώ για το φάρμακο, γιατί καταλαβαίνετε ότι οι προτάσεις μας πρέπει να είναι επί συγκεκριμένου και αν μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί επί αυτού. Μία συνολική θεώρηση του πώς γίνεται η συζήτηση, νομίζω ότι πρέπει να τη βάλουμε, όπως και να έχει.

Στην προσπάθειά μου, επειδή ασχολούμαι δύο χρόνια με το χώρο της υγείας ως Τομεάρχης Υγείας και πραγματικά μέχρι πριν δύο χρόνια η σχέση μου ήταν του απλού πολίτη και του απλού χρήστη κάποιες φορές του Συστήματος Υγείας, νομίζω ότι πρέπει να μπούμε σε μια κουβέντα συνολικά, πως βλέπουμε αυτό το Σύστημα Υγείας, το λεγόμενο Εθνικό, δηλαδή, ένα σύστημα, το οποίο αφορά καθολικά όλο τον πληθυσμό προσφέρει υπηρεσίες είτε φροντίδα υγείας είτε φάρμακο κ.λπ..

Επίσης, μία κουβέντα που συνέχεια την συναντώ είναι, ότι οι περισσότεροι από τους λειτουργούς υγείας, αλλά και ως πολίτες συνολικά κάνουν, κατά την άποψή μου, το εξής λάθος, ξεχωρίζουν τις δαπάνες -πράγμα, το οποίο γίνεται και επισήμως στη στατιστική που διαπιστώνουμε- σε δημόσιες και ιδιωτικές. Οι δαπάνες είναι όλες δαπάνες που κάνει ο πολίτης.

Θέλω να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι δεν υπάρχει δημόσια και δωρεάν υγεία. Δημόσια, ναι, κρατική υγεία με δημόσιες δομές ναι, αλλά δεν είναι δωρεάν.

Είναι η αριστερή φενάκη, η οποία κυριαρχεί και πραγματικά έχει περάσει όλες τις δεκαετίες στη δημόσια συζήτηση και στην αντίληψη, δυστυχώς, του πολίτη για το τι πληρώνει και τι έχει να λάβει, όπου γίνεται η συζήτηση ότι «δεν έχεις καμία σχέση με το Δημόσιο, είσαι υποχρεωμένος να πας πολλές φορές και χωρίς να του δώσεις καμία αξία, καμία αξιολόγηση, να το βρομίσεις, να το παραπετάξεις, να μην του δώσεις καμία σημασία, αλλά, αν πας στο ιδιωτικό πρέπει να είσαι πολύ σοβαρός, να έχεις την απαίτηση σου». Στο Δημόσιο δεν έχεις καμία απαίτηση, γιατί;

Γιατί, όταν πληρώνω φόρο ή ασφαλιστική εισφορά να μην θεωρείται πληρωμή των υπηρεσιών  που θα χρειαστεί ο πολίτης έστω για μία φορά, στη ζωή όταν έχει ένα ατύχημα ή μία ασθένεια να κάνει χρήση αυτών των δημοσίων υπηρεσιών. Δηλαδή, τις δημόσιες υπηρεσίες τις θεωρούν δωρεάν. Μεγαλύτερη απάτη δεν υπάρχει από αυτό, είναι χρυσοπληρωμένες και από τον καθένα μας ξεχωριστά.

 

Την δαπάνη πάλι ο πολίτης που την πληρώνει από την τσέπη του, την λεγόμενη ιδιωτική λες και την άλλη την δημόσια, την πληρώνει από κάπου αλλού, από το φόρο του την πληρώνει για την ασφαλιστική του εισφορά, εγώ θα την αντιμετώπιζα ενιαία. Το κομμάτι μάλιστα της αποζημίωσης για το φάρμακο που έχει σχέση με το δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή μέσα από το σύστημα του ΕΟΠΥΥ και μέσα από τις κρατικές δομές, θα έλεγα ότι πολύ ωραία το έχουμε παρουσιάσει ότι υπάρχει μια συγκράτηση, το «βαρκάρη» όμως και το λογαριασμό τον πληρώνει πλέον είτε η βιομηχανία είτε ο πολίτης ιδιωτικώς πλέον ξανά.

Εγώ βλέπω ότι το 2014 – 2017 η συμμετοχή του ασθενούς να έχει πάει από τα 600 εκατ. στα 870 εκατ., δηλαδή μια πολύ μεγάλη αύξηση της συμμετοχής. Βλέπω η βιομηχανία να έχει ένα τεράστιο ποσό πάνω από ένα δις ευρώ λόγω clow back και rebate το οποίο έχει εκσφενδονιστεί και υποτίθεται ότι πληρώνουμε λιγότερα στη δημόσια δαπάνη, έχουμε  όμως την άλλη τσέπη που είναι ιδιωτική δαπάνη και έχει ξεχειλώσει!

Δεύτερο στοιχείο είναι η υπερσυνταγογράφηση. Δεν κατάλαβα τι έχει γίνει τρομερό στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια και τα 4 εκατ. συνταγές το μήνα έχουν πάει 6 εκατ. Αυτή η εκσφενδόνιση των συνταγών αλλά και της δαπάνης αλλά και του clow back, αφού δεν επιβαρύνει τη λεγόμενη δημόσια δαπάνη και την έχουμε καθηλωμένη στο 1,945.  Αυτή την υπερσυνταγογράφηση  πώς θα την αντιμετωπίσουμε τελικά;

Δηλαδή το θέμα είναι η κακή νοοτροπία του πολίτη μόνο;  Ακούω ότι θέλει ο πολίτης το  φάρμακο του, γιατί είναι ερωτευμένος με το φάρμακο του; Παντρεμένος είναι με το φάρμακο του; Έχει κανένα ιδιαίτερο λόγο να ζητάει τη συγκεκριμένη μάρκα φαρμάκων; Άρα, λοιπόν η συζήτηση της  υπερσυνταγογράφησης για μένα έχει πολιτική ευθύνη. Σας άκουσα με προσοχή και τους δύο καθηγητές, μπαίνετε σε αυτά τα θέματα όμως πρέπει να βρούμε τον τρόπο.

Καταλαβαίνω για μας τους πολιτικούς έχει και το κομμάτι του πολιτικού κόστους, αλλά η πανεπιστημιακή και ακαδημαϊκή κοινότητα  ας πει ένα τρόπο που να είναι μια βάση συζήτησης όλων των πολιτικών δυνάμεων για να δούμε αν θα μοιραστούμε το κόστος.

Οι κλινικές μελέτες πραγματικά είναι ένα κρίσιμο ζήτημα για μένα. Είναι το Α και το Ω πολλών θεμάτων στη λειτουργία του νοσοκομείου, της έρευνας, του ανθρώπινου και επιστημονικού δυναμικού. Είναι μια σειρά θεμάτων και εδώ αυτή η συζήτηση δεν γίνεται καθόλου, δηλαδή, αν βάζουμε το παράδειγμα του Βελγίου είναι ένα εμφατικό παράδειγμα με μια χώρα που είναι σχεδόν στα ίδια μεγέθη με μας . Έχει φέτος μόνο 140 εγκεκριμένες από 224 πέρσι  τέτοιες μελέτες η Ελλάδα!. Είπε ο κ. Σμυρνιώτης μια πρόταση να υπάρξει ένας ειδικός λογαριασμός όπως είναι στο  Πανεπιστήμιο.

Για πέστε μου τώρα ως προς τη δομή και την οργάνωση των κρατικών νοσοκομείων, να μην πάω  στα ιδιωτικά, αλλά στα κρατικά νοσοκομεία. Μπορεί να φτιάξουν ειδικό λογαριασμό, δηλαδή η σημερινή λειτουργία των δομών αυτών, επιτρέπουν ειδικούς λογαριασμούς, ώστε να πω, έλα εδώ κύριε καθηγητά, φέρε μου 5 προγράμματα, συνεργάσου με τις κακές εταιρείες που αυτό τον καιρό ούτε απέξω δεν μπορείς να πλησιάσεις, αλλά τέλος  πάντων αυτές θα χρηματοδοτήσουν ίσως ένα τέτοιο πρόγραμμα κλινικής μελέτης.

Που θα πέσουν τα λεφτά και πως θα πέσουν, έχει αυτή τη στιγμή τον μηχανισμό το κρατικό νοσοκομείο; Το ιδιωτικό νοσοκομείο τον έχει, αλλά νομίζω δεν μιλάμε για αυτό. Τελείως λάθος για εμένα η συζήτηση να επικεντρώνεται στα 5 – 6 κρατικά νοσοκομεία. Εγώ μιλάω με πολλά στελέχη από το χώρο της Ν.Δ., που έχουν διατελέσει, όλοι μου λένε για 5 – 6 νοσοκομεία να δούμε πως θα κάνουμε πιλοτικά τις κλινικές μελέτες. Γιατί; Οι περισσότεροι ανήκουν στην Κομουνιστική  πτέρυγα της Ν.Δ. να ξέρετε. Πιο καλά μπορούν να συνεννοηθούν εδώ με τους φίλους μου του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ παρά εσωτερικά, διότι είναι από αυτούς που πιστεύουν ότι το κράτος τα λύνει όλα. Έχει πάρα πολλούς από αυτούς η Ν.Δ..

Εσείς που είστε τρίτοι, μπορείτε να μας διαφωτίσετε, το νοσοκομείο σήμερα το κρατικό μπορεί να ανοίξει την υπόθεση που λέγεται «κλινική μελέτη»; Όχι ευχολόγια, αν μπορεί βάσει των δομών του και βάσει των λειτουργιών του.